Praxis Joanna Ziller | Sprachheiltherapie| 30627 Hannover

Zaburzenia mowy i wymowy u dorosłych powstają z reguły w następstwie chorób neurologicznych. Przyczyną tego mogą być: udar mózgu (apopleksja), urazy czaszki lub mózgu lub postępujące choroby, jak Multiple Sklerose (MS) czy choroba Morbus-Parkinsona.

Afazja

Zaburzenia mowy, aż do kompletnej jej utraty, należą do następstw udarów mózgu, czy urazów mózgowo-czaszkowych, których najbardziej obawiają się potencjalni chorzy. Dotknięci tym mają problemy z wykorzystywaniem mowy w sposób sobie dotychczas właściwy. Zaburzenia w znajdywaniu właściwego wyrazu, niekompletne zdania, mieszanie wyrazów lub podobne trudności należą u ludzi dotkniętych afazją do ich „chleba powszedniego”.

Mowę odkryć ponownie …

Ludzie dotknięci afazją przeżywają drastyczne momenty przełomowe w swoim życiu. Swoboda ruchu ciała afazyka bywa często w efekcie udaru mózgu mocno ograniczona, w wielu przypadkach ludzie ci są zdani trwale na pomoc obcych.

Wskutek afazji dochodzi do dodatkowego silnego zaburzenia umiejętności mówienia i/lub rozumienia mowy. Wskutek tego afazycy cierpią również na utratę komunikatywnej swobody: codzienna wymiana myśli poprzez mowę staje się uciążliwa, językowe przekazywanie socjalnych związków, czy odczuć, np. do przyjaciół, czy partnerów życiowych – afazja także w tym względzie staje się ciężarem dla chorego.

W Gabinecie stosuje się odpowiednie kierunki terapeutyczne, by terapia dala porządane efekty. Celem terapii w tym przypadku jest umożliwienie afazykowi funkcjonalnego komunikowania, aby mógł on się lepiej w życiu codziennym porozumieć.

Główne akcenty terapii kładzie się na ćwiczenia z obszaru systematyki językowej, tu zaś w zakresie mówienia, czytania, pisania i rozumienia mowy, a ponadto umiejętności obchodzenia się z afazją w środowisku domowym.

Apraksja mowy

Apraksja mowy jest swoistym ograniczeniem (uszczupleniem) zdolności do „programowania“ w mózgu ruchów wymaganych przy mowie (skoordynowaniem ruchów mięśni twarzy, języka, gardła, itd, potrzebnych do tworzenia dźwięków odpowiadających mowie); apraksja mowy jest jednym z możliwych zaburzeń towarzyszących afazji.

Dysartrofonia/dysartria

Dysartria jest najczęstszym zaburzeniem mowy występującym po udarze mózgu. Chorzy mają ten problem, że ich mowa jest trudno zrozumiała dla ich partnerów rozmów. Dysartria jest zaburzeniem tworzenia głosek.

Jeśli dojdą do tego trudności w oddychaniu, zauważalna odmienność dźwięku głosu i/lub melodii mowy, mówi się wówczas o dysartrofonii. Występowanie tych symptomów jest sprawą indywidualną i może się pomiędzy poszczególnymi pacjentami różnić.

Zaburzenia w przełykaniu (dysfagia)

Zaburzenia w przełykaniu są wielorakie i występują po chorobach w rodzaju udaru mózgu, w zaburzeniach peryferyjnego układu nerwowego, w przypadku guzów nowotworowych w obszarze jamy ustnej i gardła, w przypadku procesów zapalnych w gardle, ale również we wrodzonych defektach budowy jamy ustnej.

Nierzadko występują też zaburzenia w przełykaniu uwarunkowane psychogennie. Wraz z narastającym wiekiem występują one wyraźnie częściej i prowadzą poprzez utrudnione lub trudno kontrolowalne przyjmowanie pokarmów do komplikacji. Dokładne i wszechstronne lekarskie badanie przełykania jest bardzo ważnym czynnikiem w dalszej terapii.